Έρευνες
Τα μεγάλα “αγκάθια” των διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά του Ιράν
Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν εκτυλίσσονται σε ένα εξαιρετικά σύνθετο γεωπολιτικό και οικονομικό τοπίο. Η έρευνα του Χάρη Καρανίκα, στο ant1news.gr.
Του Χάρη Καρανίκα
To ant1news.gr εντόπισε και ανέλυσε εκατοντάδες σελίδες πρακτικών ακροάσεων και εγγράφων του αμερικανικού Κογκρέσου, του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και τεχνικών εκθέσεων ινστιτούτων εξειδικευμένων στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Όπως προκύπτει, τα 440 κιλά υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου που οι ΗΠΑ ζητούν να απομακρυνθεί είναι ένα μόνο από τα σημεία τριβής - μεγάλα “αγκάθια” αναμένεται να αποτελέσουν τόσο οι προηγμένοι φυγοκεντρητές όσο και οι τόνοι χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, που γρήγορα με τη βοήθεια των πρώτων μπορεί να μετατραπούν σε πυρηνικά όπλα.
Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν εκτυλίσσονται σε ένα εξαιρετικά σύνθετο γεωπολιτικό και οικονομικό τοπίο. Στο τραπέζι βρίσκεται ένα προσχέδιο Μνημονίου Κατανόησης για μια εκεχειρία εξήντα ημερών, η οποία στοχεύει να ανοίξει τον δρόμο για μια μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία. Το Ιράν φέρεται διατεθειμένο να εγγυηθεί την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, ζητώντας ως αντάλλαγμα την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού. Ωστόσο, σοβαρό διπλωματικό εμπόδιο αποτελεί η αλληλουχία των κινήσεων: η Τεχεράνη απαιτεί την προκαταβολική αποδέσμευση δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα παγωμένα περιουσιακά της στοιχεία προτού προχωρήσει σε περαιτέρω παραχωρήσεις. Από την άλλη πλευρά, η αμερικανική κυβέρνηση ξεκαθαρίζει ότι οποιαδήποτε άρση κυρώσεων θα υλοποιηθεί μετά την επίτευξη μιας δεσμευτικής συμφωνίας.
Και αν όλα πάνε καλά σε αυτή τη φάση, οι διαπραγματεύσεις αναπόφευκτα οδηγούνται στο πλέον ακανθώδες ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Ένα μεγάλο θέμα είναι η διαχείριση του ιρανικού αποθέματος των 440 κιλών ουρανίου, το οποίο είναι εμπλουτισμένο στο κρίσιμο ποσοστό του 60% και απέχει λίγο από την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Το Ιράν έχει επανειλημμένα αρνηθεί ότι επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Από την πλευρά της η Ουάσινγκτον, θέτει ως αδιαπραγμάτευτη "κόκκινη γραμμή" την πλήρη απομάκρυνσή των 440 κιλών εκτός της ιρανικής επικράτειας, ενώ στον αντίποδα, η ηγεσία του Ιράν αρνείται να παραδώσει το απόθεμά της. Ως εναλλακτική λύση, οι Ιρανοί διαπραγματευτές φέρονται να έχουν αντιπροτείνει την “αραίωση” των ποσοτήτων σε χαμηλότερα επίπεδα καθαρότητας, υπό την εποπτεία των διεθνών επιθεωρητών. Όμως, τα μεγάλα αγκάθια των διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά του Ιράν δεν είναι μόνο αυτά.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στη “γλώσσα” των πυρηνικών φυσικών αλλά και των διπλωματικών υπηρεσιών ονομάζεται “nuclear breakout time” και είναι ο ακριβής χρόνος που απαιτείται για να παραγάγει ένα κράτος επαρκή ποσότητα σχάσιμου υλικού για την κατασκευή ενός και μόνο πυρηνικού όπλου. Στην περίπτωση του Ιράν, αυτή η "σημαντική ποσότητα" μεταφράζεται σε περίπου 25 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου σε ποσοστό 90%, γνωστού ως weapon-grade uranium (WGU). Ο δείκτης του “breakout time” είναι ψυχρός: δεν συνυπολογίζει τις προθέσεις της ηγεσίας, παρά μόνο την τεχνική ικανότητα και την ταχύτητα του εξοπλισμού που χρησιμοποιείται ώστε να παραχθεί η ποσότητα που απαιτείται π.χ. για μία βόμβα.
Η ιστορία του συγκεκριμένου πυρηνικού χρονομέτρου του έχει περάσει από διάφορες φάσεις: Το 2013 και το 2014, το “breakout time” του Ιράν κυμαίνονταν σε μόλις 2 έως 3 μήνες - τόσος χρόνος θα χρειάζονταν από τη στιγμή που ξεκινούσαν να εμπλουτίζουν ουράνιο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση. Με την εφαρμογή της συμφωνίας μεταξύ της διεθνούς κοινότητας με την Τεχεράνη και το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA) για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν το 2015, το χρονόμετρο φάνηκε να γυρίζει προς τα πίσω, φτάνοντας το ένα έτος. Οι ΗΠΑ, επί πρώτης κυβερνητικής θητείας Τραμπ, αποχώρησαν από αυτή τη συμφωνία το 2018.
Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης είχε διχάσει το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, δημιουργώντας δύο παράλληλα αφηγήματα που αποτυπώθηκαν στα έγγραφα του Κογκρέσου που εξέτασε το ant1news.gr. Από τη μία πλευρά, κορυφαίοι Δημοκρατικοί πολιτικοί και αξιωματούχοι των κυβερνήσεων Ομπάμα και Μπάιντεν, όπως ο Άντονι Μπλίνκεν, υποστήριζαν ότι το σχέδιο δράσης λειτουργούσε άψογα, εγκλωβίζοντας το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Θεωρούσαν την αποχώρηση της κυβέρνησης Τραμπ από τη συμφωνία το 2018 ως ένα στρατηγικό σφάλμα, το οποίο απελευθέρωσε το Ιράν από τα “δεσμά” της συμφωνίας και οδήγησε στη συρρίκνωση του “breakout time” σε επίπεδα εβδομάδων.
Στον αντίποδα, το 2018 η απόφαση της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ να αποχωρήσει από το σχέδιο δράσης και να ασκήσει στο καθεστώς "μέγιστη πίεση" μέσω κυρώσεων επιδοκιμάστηκε έντονα από Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς και διακεκριμένους αναλυτές της Ουάσιγκτον: κατήγγειλαν ότι η συμφωνία ήταν δομικά ελαττωματική λόγω των "ρητρών λήξης" που περιελάμβανε. Όπως φαίνεται από έγγραφα του Κογκρέσου υποστήριζαν ότι η συμφωνία δεν απέτρεψε τον κίνδυνο, αλλά απλώς τον ανέβαλε, επιτρέποντας στο Ιράν να διατηρήσει τις υποδομές του και, με την πάροδο 10 έως 15 ετών, να φτάσει νόμιμα σε “breakout time” κοντά στο μηδέν. Η τακτική της "μέγιστης πίεσης" είχε ως στόχο να στερήσει από το καθεστώς τους πόρους για την τρομοκρατία και το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Όταν η κυβέρνηση Μπάιντεν ανέλαβε τα ηνία, η αλλαγή πλεύσης ήταν άμεση, αλλά τα αποτελέσματα αμφιλεγόμενα. Οι υποστηρικτές του Μπάιντεν τον επαίνεσαν για την προσπάθεια επαναφοράς της διπλωματίας για να μπει ξανά το Ιράν "στο κουτί του". Ωστόσο, οι επικρίσεις από τους πολιτικούς του αντιπάλους υπήρξαν σφοδρότατες. Τον κατηγόρησαν για μια πολιτική "μέγιστης υποχώρησης" και χαλαρής επιβολής των κυρώσεων, η οποία επέτρεψε στο Ιράν να πολλαπλασιάσει τις εξαγωγές πετρελαίου του, κυρίως προς την Κίνα, αποκομίζοντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με τους επικριτές του, αυτή η ανοχή ήταν που αποθράσυνε την Τεχεράνη, οδηγώντας την στο να εμπλουτίσει ουράνιο σε επίπεδα 60% χωρίς να υποστεί ουσιαστικές συνέπειες.
Εντωμεταξύ το “breakout time” συρρικνωνόταν όλο και περισσότερο: Το 2022, οι εκτιμήσεις έκαναν λόγο για 3 έως 4 εβδομάδες. Τον Φεβρουάριο του συγκεκριμένου έτους, όπως έχει αποτυπωθεί σε σχετικά πρακτικά, ο Γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ, σε ομιλία του, δήλωσε ρητά ότι το Ιράν πλέον διέθετε περισσότερο σχάσιμο υλικό, πιο προηγμένους φυγοκεντρητές και βρισκόταν “3 έως 4 εβδομάδες, έναν μήνα ή λιγότερο” μακριά από την παραγωγή επαρκούς υλικού για μια βόμβα. Τρεις μήνες μετά, σε ακρόαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για το Ιράν, Ρόμπερτ Μάλεϊ, κατέθεσε ότι ο χρόνος διάσπασης είχε μειωθεί σε “μόλις λίγες εβδομάδες”. Στην ίδια ακρόαση, ο επικεφαλής του think tank που εστιάζει σε θέματα του Ιράν Foundation for Defense of Democracies (FDD), Μαρκ Ντούμποβιτς, σημείωσε ότι οι εκτιμήσεις έκαναν λόγο για χρόνο τριών εβδομάδων.
Το 2023 το “breakout time” φέρεται να είχε μειωθεί ακόμα περισσότερο. Όπως αναφέρθηκε τον Σεπτέμβριο και πάλι σε ακρόαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων όπου κατέθεσαν ειδικοί, “το Ιράν μπορεί πλέον να παράγει επαρκές ουράνιο οπλικού βαθμού για ένα όπλο σε περίπου δώδεκα ημέρες”. Τον ίδιο μήνα, σε ακρόαση της υποεπιτροπής Εθνικής Ασφάλειας, Συνόρων και Εξωτερικών Υποθέσεων, ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Κλέι Χίγκινς, επικαλούμενος εκτιμήσεις των Αρχηγών του Μεικτού Επιτελείου, ανέφερε ότι από τη στιγμή που το Ιράν θα έπαιρνε την απόφαση, θα μπορούσε να παραγάγει το σχάσιμο υλικό “σε λιγότερο από 2 εβδομάδες”.
Το 2024, Αμερικανοί αξιωματούχοι, ανέφεραν και πάλι ότι το Ιράν απείχε ελάχιστα από την απόκτηση επαρκούς υλικού για πυρηνική κεφαλή. Στα πρακτικά της ακρόασης επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων τον Σεπτέμβριο καταγράφεται δήλωση του τότε αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν να επιβεβαιώνει ότι το “breakout time” της Τεχεράνης έχει πέσει σε διάστημα μεταξύ μίας και δύο εβδομάδων. Λίγο πριν, αναλύσεις του Ινστιτούτου για την Επιστήμη και τη Διεθνή Ασφάλεια (Institute for Science and International Security - ISIS) τον Μάιο και τον Αύγουστο του 2024, βάσει της παραγωγής του ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% υπολογίζουν ότι το Ιράν θα μπορούσε να παραγάγει την πρώτη ποσότητα των 25 κιλών στρατιωτικής χρήσης ουρανίου “σε περίπου μία εβδομάδα”. Ταυτόχρονα, έγγραφο του Arms Control Association τον Ιούλιο του 2024, σημειώνει ότι εξαιτίας των τεχνικών αλμάτων και της συσσώρευσης ουρανίου 60%, ήδη από τις αρχές του έτους “το Ιράν θα μπορούσε να παραγάγει επαρκές πυρηνικό υλικό για μία βόμβα σε περίπου μία εβδομάδα”. Και το σημαντικότερο: έκθεση της Υπηρεσίας Ερευνών του Κογκρέσου επιβεβαιώνει την κατάσταση παραθέτοντας δήλωση του τότε διευθυντή της CIA, Γουίλιαμ Μπερνς, από τον Οκτώβριο του 2024, σύμφωνα με την οποία το Ιράν θα μπορούσε να έχει έτοιμο το υλικό για ένα όπλο σε “μία εβδομάδα ή λίγο περισσότερο”. Δεδομένων όλων αυτών, προκαλεί εντύπωση ότι ανώνυμες πηγές από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, δήλωσαν πριν από μερικές ημέρες στο Reuters ότι είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Τεχεράνη πριν από τον 12ήμερο πόλεμο του Ιουνίου 2025 πιθανότατα θα μπορούσε να παράγει αρκετό ουράνιο κατάλληλο για βόμβα και να κατασκευάσει μια βόμβα σε περίπου τρεις έως έξι μήνες.
Παράλληλα με την εκτιμώμενη συρρίκνωση του “breakout time”, το Ιράν άρχισε να αποκλείει την πρόσβαση των επιθεωρητών του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) στις εγκαταστάσεις του. Όπως φαίνεται από την έρευνα του ant1news.gr στο αρχείο των επιθεωρήσεων του οργανισμού, ήδη από το 2019, η IAEA είχε εντοπίσει σωματίδια ουρανίου ανθρωπογενούς προέλευσης σε μη γνωστές εγκαταστάσεις, τα οποία υποδείκνυαν αδήλωτες πυρηνικές δραστηριότητες. Το Ιράν δεν φαίνεται να έδωσε αρκετά πειστικές τεχνικές εξηγήσεις στον οργανισμό.
Η σχέση επιδεινώθηκε το 2021, όταν το καθεστώς περιόρισε δραστικά την πρόσβαση της IAEA, απενεργοποιώντας κάμερες και ακυρώνοντας την εφαρμογή πρωτοκόλλων επιθεωρήσεων. Στα μέσα Ιουνίου του 2025 ήταν η τελευταία φορά που οι επιθεωρητές είχαν πρόσβαση στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Λόγω της έναρξης των επιθέσεων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η IAEA απέσυρε εσπευσμένα όλο το προσωπικό της από τη χώρα για λόγους ασφαλείας στα τέλη Ιουνίου 2025, ενώ στις αρχές Ιουλίου η ιρανική κυβέρνηση υπέγραψε νόμο με τον οποίο ανέστειλε επίσημα κάθε συνεργασία με την IAEA. Πριν κλείσουν οριστικά οι πόρτες τον Ιούνιο του 2025, οι τελευταίες μετρήσεις των επιθεωρητών έδειχναν ότι το καθεστώς είχε συσσωρεύσει μεγάλες ποσότητες ουρανίου: 440,9 κιλά εμπλουτισμένου στο 60%.
Η αμερικανική επιμονή στις διαπραγματευτικές συζητήσεις γύρω από τη συγκεκριμένη ποσότητα είναι απολύτως δικαιολογημένη, καθώς ο συγκεκριμένος βαθμός καθαρότητας δεν έχει καμία πρακτική πολιτική χρήση και βρίσκεται μόλις μια "ανάσα" από το όριο του πυρηνικού όπλου, που απαιτεί εμπλουτισμό κατά 90%. Οι ΗΠΑ απαιτούν την απομάκρυνση αυτών των 440 κιλών. Όμως, πίσω από το αγκάθι του 60%, κρύβεται και ένα "παραθυράκι": αυτό των ποσοτήτων ουρανίου που είναι εμπλουτισμένες κατά του 20%.
Σύμφωνα με μελέτες, στη διαδικασία του εμπλουτισμού η μετάβαση από το φυσικό ουράνιο στο 20% είναι το πιο δύσκολο, απαιτητικό και χρονοβόρο τεχνικά βήμα. Σύμφωνα με τεχνικές αναλύσεις, ποιος κατέχει μεγάλα αποθέματα 20%, έχει διανύσει το 90% της διαδρομής για τη βόμβα, καθώς από το κατώφλι του 20% ο χρόνος για περαιτέρω εμπλουτισμό μειώνεται δραματικά. Από επίσημες τριμηνιαίες εκθέσεις της ΙΑΕΑ που αναλύθηκαν σε έκθεση του Ινστιτούτου για την Επιστήμη και τη Διεθνή Ασφάλεια προκύπτει ότι συνολικά, από το 2010 έως τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν παρήγαγε 1.235 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου κατά 20%, με τα 933 κιλά από αυτά να εμφανίζονται σταδιακά από τις αρχές του 2021 έως τα μέσα του 2025.
Η επίσημη δικαιολογία του καθεστώτος ήταν ότι προοριζόταν για τον Ερευνητικό Αντιδραστήρα της Τεχεράνης για την παραγωγή ιατρικών ισοτόπων. Ωστόσο, τον Μάρτιο του 2026, ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, εμφανίζεται να δηλώνει ότι ο αντιδραστήρας αυτός χρησιμοποιείται σπάνια, παράγει ελάχιστα ιατρικά ισότοπα και διαθέτει ήδη καύσιμα για πολλά χρόνια λειτουργίας. Οι δηλώσεις του επιβεβαιώθηκαν από τους ειδικούς και την ίδια την IAEA: Από τον Μάιο του 2021 έως τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν φόρτωσε μόλις 15,4 κιλά 20% εμπλουτισμένου ουρανίου στον Ερευνητικό Αντιδραστήρα της Τεχεράνης.
Όπως όλα δείχνουν, το απόθεμα του 20% δεν ήταν καύσιμο για φάρμακα, αλλά μια "δεξαμενή" για την παραγωγή του εμπλουτισμένου ουρανίου κατά 60%. Συγκεκριμένα, μεταξύ Δεκεμβρίου 2024 και Ιουνίου 2025, το Ιράν πήρε περίπου 727 κιλά από το απόθεμα του 20% και, μέσα σε μόλις έξι μήνες, τα εμπλούτισε ταχύτατα στο 60%. Έτσι διπλασίασε το απόθεμα του 60% φτάνοντας τα 440 κιλά. Όπως ανέφερε ο Witkoff και συμφωνούν οι κορυφαίοι αναλυτές, ο πραγματικός σκοπός της παραγωγής του ουρανίου 20% ήταν εξαρχής η προετοιμασία για τη δημιουργία ουρανίου στρατιωτικής χρήσης. Σύμφωνα με την IAEA οι ποσότητες του ουρανίου 20% ανέρχονταν τον Ιούνιο του 2025 σε περίπου 185 κιλά, ωστόσο, το Ινστιτούτο για την Επιστήμη και τη Διεθνή Ασφάλεια υπολογίζει ότι υπήρχε και ένα επιπρόσθετο “αόρατο” απόθεμα που είχε εξαιρεθεί από τις τακτικές αναφορές στο πλαίσιο της συμφωνίας του 2015, το οποίο εκτιμάται μεταξύ 137 και 232 κιλών. Δηλαδή, οι ποσότητες του ουρανίου 20% μπορεί να φτάνουν έως τα 410 κιλά.
Αυτό, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι το μισό πρόβλημα. Το άλλο μισό είναι τα συστήματα που εμπλουτίζουν το ουράνιο. Από το 2019 -και με εντονότερο ρυθμό από το 2021 και μετά- το Ιράν άρχισε να εγκαθιστά σύγχρονους, προηγμένους φυγοκεντρητές, όπως τους IR-4 και IR-6. Μέχρι τις αρχές του 2025, είχε εγκαταστήσει 13.555 τέτοιες προηγμένες μηχανές. Μόνο ο IR-6 έχει ικανότητα εμπλουτισμού που ξεπερνά περισσότερο από τέσσερις φορές την απόδοση των παλαιότερης τεχνολογίας φυγοκεντρητών που χρησιμοποιούνταν την προηγούμενη δεκαετία. Συν ότι αυτός ο εξοπλισμός είναι αρκετά μικρότερος σε μέγεθος και μπορεί να κρυφτεί πολύ πιο εύκολα σε υπόγειες εγκαταστάσεις.
Στα στρατιωτικά χτυπήματα που διεξήχθησαν σε δύο φάσεις, τον Ιούνιο του 2025 και από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τον Απρίλιο του 2026, οι αμερικανικές και ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στόχευσαν επανειλημμένα σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Από εκείνες στο άγνωστο μέχρι πρότινος Min-Zadayi, ανατολικά της Τεχεράνης, όπου ερευνητές ανέπτυσσαν κρίσιμα εξαρτήματα για πυρηνικά όπλα, έως το οχυρωμένο Taleghan 2, καθώς και εργαστήρια στο Πανεπιστήμιο Malek Ashtar και στην τοποθεσία Mojdeh. Βομβαρδίστηκαν εργοστάσια που τροφοδοτούσαν την αλυσίδα, όπως το εργοστάσιο παραγωγής "yellowcake" στο Ardakan και το εργοστάσιο βαρέος ύδατος στο Arak. Στο Natanz, οι βόμβες κατέστρεψαν τις εισόδους οχημάτων και προσωπικού για τις υπόγειες εγκαταστάσεις, σφραγίζοντας το ουράνιο στα έγκατα της γης.
Πόσο επηρέασαν αυτά τα χτυπήματα το “breakout time”; Mερικούς μήνες, σύμφωνα με τις ανώνυμες πηγές από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, που μίλησαν πριν από μερικές ημέρες στο Reuters. Μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ τον Ιούνιο του 2025, οι εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών μετατόπισαν το χρονοδιάγραμμα σε περίπου εννέα μήνες έως ένα έτος, αναφέρεται στο δημοσίευμα.
Ωστόσο, πρόσφατες αναλύσεις ειδικών απέχουν πολύ από τις παραπάνω εκτιμήσεις για το “breakout time” του Ιράν. Σύμφωνα με έκθεση του Ινστιτούτου Επιστήμης και Διεθνούς Ασφάλειας που συντάχθηκε στις αρχές Μαϊου του 2026, ακόμα και αν το Ιράν παραδώσει τις ποσότητες εμπλουτισμένου ουρανίου κατά 60% και κατά 20%, η ικανότητά του για ανάπτυξη πυρηνικού όπλου δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα. Στην περίπτωση που διατηρήσει το ουράνιο που είναι εμπλουτισμένο κάτω του 5%, το οποίο προορίζεται και για πολιτική χρήση, και όλους τους προηγμένους φυγοκεντρητές που έχει προμηθευθεί τα τελευταία χρόνια, ο χρόνος που απαιτείται -σύμφωνα με τις προσομοιώσεις του ινστιτούτου- για να παράγει επαρκή ποσότητα για ένα πυρηνικό όπλο, δεν ξεπερνάει τις 25 ημέρες. Σε διάστημα δύο μηνών δε, θα είχε τη δυνατότητα να παράξει υλικό για τέσσερα πυρηνικά όπλα. Συνεπώς, η τεχνική υποδομή των σύγχρονων φυγοκεντρητών αποτελεί την πλέον βασική παράμετρο που καθορίζει τη δυνατότητα του Ιράν να επανέλθει σε τροχιά κατασκευής πυρηνικού όπλου.
Σύμφωνα με τις πλέον πρόσφατες επίσημες εκθέσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και των ερευνητικών ινστιτούτων, τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία για τα αποθέματα του Ιράν σταματούν στις 13 Ιουνίου 2025. Με βάση τα συγκεκριμένα στοιχεία, οι ποσότητες ουρανίου εμπλουτισμένου έως 5% ανέρχονται σε περίπου 6 τόνους.
Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ απαιτούν τον μόνιμο και πλήρη τερματισμό του εμπλουτισμού ουρανίου στο Ιράν, κάτι που συνεπάγεται πρακτικά την απομάκρυνση ή την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους των συστοιχιών φυγοκεντρητών. Ωστόσο, το Ιράν, αρνείται να εγκαταλείψει αυτό που θεωρεί “κυριαρχικό του δικαίωμα” για ένα ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα, επιμένοντας στη διατήρηση ενός αριθμού φυγοκεντρητών για έρευνα και ανάπτυξη. Και όπως φαίνεται, το συγκεκριμένο ζήτημα αναμένεται να αποτελέσει το βασικό “πεδίο μάχης” στον επερχόμενο, κρίσιμο γύρο των τεχνικών διαπραγματεύσεων.
Ακολουθήστε το antenna.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις!